Osadniki

Osadnik gnilny jest szczelnym zbiornikiem służącym do czasowego przetrzymania ścieków na okres co najmniej 3 dni, w celu umożliwienia wstępnego oczyszczenie ścieków. W osadniku na powierzchnię wypływają tłuszcze i inne związki, które są lżejsze od ścieków. Zbierają się one w postaci kożucha, który okresowo należy usuwać. Na dno opadają cząsteczki cięższe od ścieków i tworzą osad, który ulega procesowi fermentacji. Fermentacja to beztlenowy rozkład związków organicznych na substancje rozpuszczalne w wodzie i nierozpuszczalne, pozostające na dnie osadnika.


Zaleca się, aby co roku lub co dwa lata usuwać nagromadzony osad ze zbiornika i wywozić wozem asenizacyjnym. W celu przyspieszenia procesu fermentacji stosuje się też tzw. bioaktywatory. Pozwalają one na przyspieszenie rozkładu zanieczyszczeń, poprawienie jakości oczyszczonych ścieków i zmniejszenie intensywności wydzielania się nieprzyjemnych zapachów. Poza tym wolniej narasta warstwa osadu na dnie zbiornika, gdyż jest on w większym stopniu rozłożony.


Ponieważ procesy rozkładu ścieków w osadniku gnilnym są źródłem nieprzyjemnych zapachów i niebezpiecznych gazów, dlatego zbiornik wymaga wentylowania. Najczęściej do wentylacji zbiornika wykorzystuje się najbliższy pion kanalizacyjny w budynku z wywiewką na dachu. Można tez wykonać osobną wentylację niską (zamocowaną bezpośrednio na zbiorniku)lub wysoką (wyprowadzoną ponad okap budynku).